از اواخر سال 1378 که کمک به کانون ناشنوایان ایران را آغاز کردم در نتیجه تماس بیشتر با ناشنواها و حضور در کانون و مشاهده وضع آن از نزدیک با این واقعیت روبرو شدم که با وجود علاقمندی شدید ناشنواها به کانون خود اداره امور کانون ابتدائی و غیر منظم و غیر اصولی است....

بر مبنای این واقعیت هدفها و خط مشی انتخابی من این بود که در عین فعالیت علنی و مستمر برای ارتقاء حیثیت جامعه ناشنوا و تقویت اعتماد به نفس اشخاص ناشنوا برای اصلاح اساسی امور اداری و مالی کانون بطور آرام و تدریجی و بی سر و صدا تلاش نمایم.

در تعقیت هدف اوّل یعنی تلاش برای ارتقاء حیثیت جامعه ناشنوا و تقویت اعتماد به نفس اشخاص ناشنوا در مقدمه تاریخچه کانون ناشنوایان ایران در سال 1381 شمس نوشتم :

"مقصود از تالیف این جزوه تدوین کلیات تاریخ کانون ناشنوایان ایران متضمن خواستها و نیاز ها و توانائی ها و رشد و بلوغ فکری و فعالیتهای اجتماعی ناشنوایان است با خواندن این جزوه ناشنواها هویت و حقوق و مصالح خود را بهتر میشناسند و از سرگذشت دوره مهمی از زندگی جامعه ناشنوای ایران آگاه میشوند و اشخاص شنوا هم با ورود و نگاهی به دنیای ناشنواها بجای "کرولالها" انسانهائی را میشناسد که آگاهانه و با عزم و اراده خلل ناپذیر برای تامین خواستهای خود تلاش میکنند. انسانهائی قابل احترام : انسانهای ناشنوا "

و در جای دیگر این تاریخچه نوشتم :

"اینک جامعه شنوا باید فکر خود را عوض کرده و بداند که از نظر توانائی و عدم توانائی درک صدا اشخاص و انسانها دو گونه اند : اشخاص و انسانهای شنوا و اشخاص و انسانهای ناشنوا "

و در پایان تاریخچه تحت عنوان ارزیابی کلی کانون نوشته ام :

"قریب چهل و دو سال است که ناشنوایان کشتی خود را از بحران ها و طوفان ها گذرانده و سالم روی آب نگهداشته اند..."

در همین تاریخچه طرح اساسنامه جدید کانون را نقل کرده بودم که در یکجای آن برخلاف اساسنامه موجود کانون امکان انتخاب دبیرکل از بین اشخاص شنوا پیش بینی شده بود.

سوءتفاهمی که این نظریات و نوشته های من در جهت تقویت اعتماد به نفس ناشنواها ایجاد کرد این بود که در همان زمان کار توضیحی و توجیهی طرح اساسنامه جدید کانون ناشنوائی با مختصر سواد و تحصیلی که داشت به من نوشت و اصرار کرد که از دبیرکلی کانون استعفا بدهم تا ناشنواها بیشتر فعال شوند! و این سوء تفاهم بعد از اتمام ساختمان کانون در چند نفر ناشنوای انگشت شمار آنچنان قوت گرفت و تشدید شد که با خود بزرگ بینی تصور کردند خود میتوانند بدون کمک و راهنمائی لازم کانون را به پیش ببرند...

در هر حال تلاش من برای ارتقاء حیثیت جامعه ناشنوا و کانون آنان از اواخر سال 1380 تا زمان استعفای از کانون در تاریخ 30/4/1386 در نشر منظم و مندرجات پانزده شماره فصلنامه "صدای ناشنوا" منعکس میباشد و احتیاج به نوشته ای بیش از آن نیست ولی آنچه تا کنون عمدتا ً نا گفته مانده بی نظمی ها و بی ترتیبی های سنتی و معمول در کانون ناشنوایان ایران و تلاش مستمر و پی گیر و ناموفق من برای پایان دادن به آن میباشد.این موضوع در گذشته غالبا ً پنهان مانده بود به اینجهت که با کوشش برای ارتقاء حیثیت جامعه ناشنوا مغایر بود و انتظار میرفت که بدون سرو صدا و تدریجا ً بتوان به اصلاح اساسی امور ادارای و مالی کانون دست یافت ولی حال که از طرفی تلاش پنهانی برای اصلاح اساسی کانون به ناکامی انجامیده و از طرف دیگر بی ترتیبی ها به حد اعلا و اقدامات تخریبی و ویرانگرانه انجامیده چاره ای باقی نیست جز اینکه جامعه ناشنوا و اعضای کانون از معایب و نواقص و ایرادات اساسی کانون آگاه شوند تا بتوانند با علم و اطلاع کامل برای اصلاح اصولی و بازسازی کانون خود اقدام نمایند.

با امید به حصول این نتیجه و به منظور کمک به تنظیم تاریخ ناشنوایان کشورمان است که در نظر دارم به تدریج مقالاتی را درباره بعض جریانات داخل کانون که خود دخیل یا ناظر آن بوده ام منتشر نمایم با قید اینکه چون روحا ً و اخلاقا ً مایل نیستم  و به خود اجازه نمیدهم با هیچ ناشنوائی طرفیت داشته باشم حتی ناسزاگوئی ها و بی حرمتی های به خود و خانواده ام را با امضانات مستعار علی آقا و دلسوز و ...( که نویسنده همه آنها یک ناشنوای قهرمان شیطان صفتی است ) نادیده گرفته وترتیب اثر نداده ام مقالاتی که خواهم نوشت و اسنادی که منتشر خواهم کرد.حتی الامکان بدون معرفی اشخاص ناشنوا خواهد بود.

                                                                 خسرو گیتی

                                                                 3 تیر 1388